Gdy wieczorem odjeżdżałem, to oczywiście moja dziewczynka zrobiła się bardzo łzawa, ale tak już ma.
Święta upłynęły mi raczej spokojnie, jak zwykle się trochę przejadłem, ale jak człowiek pości cały dzień, to potem zasiada do kolacji wigilijnej bardzo głodny… kawałek karpia, trochę klusek z makiem, trochę fasolki po bretońsku, kilka pierogów z kapustą i grzybami, drugi kawałek karpia… aż dziw że tyle zmieściłem w moim małym żołądku. Na szczęście nie musiałem brać żadnych tabletek na niestrawność.
Kolejne dni upływały leniwie… Sylwestra spędziłem w swoim pokoju z mamą, oglądaliśmy filmy w telewizji… Trochę się chyba upiłem, ale nie na tyle aby na drugi dzień cierpieć.
Przyszedł drugi weekend stycznia. Ciocia Karolinki potrzebowała informatyka, więc poprosiłem Michała aby mnie do niej zawiózł. Oczywiście moja Karolcia też tam była, już na mnie czekała. Czekał na mnie także laptop, na którym trzeba było zainstalować na nowo Windowsa 7. Trochę mi to zajęło czasu (z przerwą na obiad), ale po godz. 16 miałem już wszystko zrobione i miałem czas dla Karolci. Znów obdarzaliśmy się całusami, znów mogłem ją wziąć w ramiona… korzystałem z każdej sekundy aby się nacieszyć jej osobą.
Pożegnanie było już mniej łzawe niż ostatnio. A gdy przyjechałem do domu i położyłem się do łóżka, to oczywiście przez pół nocy jeszcze rozmawialiśmy przez telefon.
Kolejne dni mijały, nic ciekawego się nie działo, aż tu mama przyniosła ulotkę ze szkoły… 26 stycznia miał zawitać do naszej małej wioski… Ireneusz Krosny. Tak, ten sławny artysta miał się pojawić w Żabnie. Oczywiście nie mogłem sobie odmówić tej przyjemności i wysłałem mamę po bilety. Gdy nadszedł czas na koncert, to mama wzięła mnie, Michalinę i Agnieszkę, a także naszego Michała, i poszliśmy do strażnicy. Tam trzech facetów wniosło mój wózek po schodach i weszliśmy na salę. Ustawili mnie przed sceną żebym wszystko dobrze widział.
W sumie na ten występ przyszło 120 osób, w tym sporo dzieci. Najpierw czekaliśmy aż rozłożą cały sprzęt – głośniki, czarne zasłony, reflektory… a potem na scenie pojawił się ON. Zaczął się pokaz. Na początku jego skecze były takie średnio śmieszne, ale potem widownia się rozgrzała i zaczęła reagować bardziej żywiołowo. A na końcu gdy dyrygował nami w skeczu „W filharmonii”, gdy podzielił nas na dwie części i klaskaliśmy pod jego dyktando… po tym skeczu byłem wprost oberwany ze śmiechu, a ręce miałem obolałe od klaskania. Ale było super.

Moi kochani, chciałbym Wam życzyć na te nadchodzące święta przede wszystkim zdrowia i dobrego nastroju, a Gwiazdor niech Was odwiedzi nawet jeśli byliście niegrzeczni.

Wszystkiego dobrego na Święta i Szczęśliwego Nowego Roku życzy Wam Tomek…

Wakacje były dla mnie trochę gorące, ale znalazło się trochę chłodniejszych dni, gdy mogłem się wybrać na mały spacer. W lipcu zajęty byłem tłumaczeniem kolejnej porcji dokumentów przysłanych mi z IFOPA, więc nic się specjalnie nie wydarzyło w tym miesiącu. Za to sierpień…
Udało mi się zrealizować moje marzenie – spotkałem się z moją ukochaną Karolinką, po ponad 4 miesiącach tęsknoty znów mogłem wziąć ją w ramiona, przytulić mocno i ucałować.
Spotkaliśmy się u jej cioci mieszkającej około 45 km od Karolinki, ja miałem do przejechania około 90 km. Bardzo chciałem się z nią spotkać, ale nie wiedziałem czy ta podróż dojdzie do skutku. Najpierw miałem jechać z moją bratanicą Agnieszką, ale na kilka dni przed terminem wyjazdu okazało się że nie może ze mną jechać. Na szczęście okazało się, że Michał (brat Magdy ze Słupcy) ma akurat wolny dzień (to była sobota, 15 sierpnia) i może ze mną jechać. W trakcie jazdy dowiedziałem się że niestety Michał nie może tam zostać (w ostatniej chwili coś mu wypadło), więc tylko mnie zawiezie, zostawi i przyjedzie po mnie wieczorem.
Dojechaliśmy do Zagórowa… trochę błądziliśmy zanim trafiliśmy do domu cioci Bogusi, ale w końcu zajechaliśmy na miejsce. Wyciągnęli mnie z samochodu, wjechałem do domu do kuchni mówiąc głośno „dzień dobry”, następną minutę przeżyłem jak w zwolnionym tempie… Karolinka obróciła się do mnie, nagle zauważyłem jak na jej twarzy zaczyna malować się ogromna radość, w ciągu chyba 10 sekund znalazła się przy mnie, objęła rączkami i pocałowała. I wtedy uwierzyłem że nie śnię, że to się dzieje naprawdę.
Michał pojechał, ciocia przygotowywała obiad, a my tak siedzieliśmy koło siebie i bardzo się przytulaliśmy, jakbyśmy chcieli nadrobić te 4 miesiące.
Po obiedzie wyjechaliśmy sobie na dwór. Ciocia chyba zrozumiała że chcemy się sobą nacieszyć, więc zostawiła nas samych. A my… nadal nie mogliśmy uwierzyć w nasze szczęście, przez cały czas wciąż się przytulaliśmy, Karolinka trzymając się mojego wózka trochę wstawała na nogi… z początku mało co mówiliśmy, syciliśmy się swoją obecnością, dopiero później języki nam się trochę rozwiązały.
Później ciocia przyniosła nam trochę arbuza, Karolcia mnie karmiła… tak bardzo mi tego brakowało.
Czas mijał nam błyskawicznie, ani żeśmy się nie obejrzeli jak już była godzina 18. Zadzwoniliśmy do naszych opiekunek z Górzna, były bardzo zaskoczone gdy nas usłyszały razem. Potem zadzwonił Michał, że mam się powoli szykować do odjazdu bo już jedzie po mnie. Karolinka oczywiście zaczęła płakać, bo nie chciała abym odjeżdżał. Ale razem z ciocią uspokoiliśmy ją. Michał przyjechał, pożegnałem się i ruszyłem do domu.
To spotkanie bardzo nas podniosło na duchu, zaspokoiło choć trochę naszą tęsknotę. I dzięki tej podróży uwierzyłem, że uda nam się zrealizować każde nasze marzenie.
We wrześniu czekało nas kolejne przeżycie – operacja Karolci. Pod koniec sierpnia wujek Piotr z Gostynia miał operację zaćmy na jednym oku, wszystko poszło dobrze, więc wierzyłem że u Karolci też będzie wszystko ok.
15 września pojechała z mamą do szpitala w Otwocku. Trochę musiała czekać na operację, cały tydzień oczekiwania i przygotowań. Ale pisaliśmy smsy, rozmawialiśmy przez komórkę i gg… starałem się ją podtrzymywać na duchu, bo to czekanie było wyczerpujące psychicznie (wiem to z własnego doświadczenia).
W moje urodziny była pierwszą osobą, która złożyła mi życzenia (zrobiła to kilka minut po północy). Ale potem musieliśmy jeszcze tydzień czekać na operację. Ale w końcu się doczekaliśmy… w piątek od rana trochę pisaliśmy, potem ją zabrali na salę i… przed południem było już po wszystkim. Okazało się, że zamiast cięcia ścięgien w pachwinach miała podcinane ścięgna w kolanach. Potem nogi w gips i do łóżka. Ale nie dali jej długo poleżeć, bo już dwa dni po operacji zaczęła ćwiczyć stanie i chodzenie. Trochę ciężko się chodzi z nogami w gipsie, ale jakoś dawała sobie radę. Moja dzielna dziewczynka.
W szpitalu spędziła jeszcze tydzień, a potem wróciła do domu. I według zaleceń lekarza stara się zbyt dużo nie leżeć w łóżku, trochę chodzi, staje na nogach, siedzi na fotelu… i wygląda na to że wszystko jest w jak najlepszym porządku.
Ale niestety musieliśmy zrezygnować z turnusu w Górznie. Ona jest jeszcze w gipsie, więc nie dałaby rady jechać, a ja bez niej nie wytrzymałbym 6 tygodni. Ale to nic, jak dojdzie do siebie całkowicie, to wtedy pojedziemy całą trójką (razem z wujem Piotrem).
I tak oto minęły kolejne miesiące mojego życia, do usłyszenia mam nadzieję niedługo…

A czy w moim życiu coś się zmieniło? Hm… generalnie chyba nie za bardzo. FOP na razie się zatrzymała, czasem mam tylko problemy z krążeniem (puchną mi nogi, robią się słabe). Ale w Górznie trochę się podleczę na hydromasażu i ćwiczeniach, więc przyjadę do domu podreperowany zdrowotnie.
W domu też mi nic nowego nie przybyło, w necie także nudy… to dobrze że wyjeżdżam, może przez ten czas ktoś za mną zatęskni.
To do usłyszenia w grudniu…